പാതിരാകാറ്റിന്റെ വികൃതി മേശയില് അയാള് കത്തിച്ചു
വെച്ച റാന്തല് വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം ഊതി കെടുത്തി എങ്ങോട്ടോ
തിരക്കില് ഓടി പോയി . .
ഇന്നലെ വരെ മാനത്ത് നോക്കി ചിരിച്ച താരകങ്ങളും എങ്ങോട്ടോ പോയിരിക്കുന്നു
അവിടെ ഇരുണ്ട കാര്മേഘങ്ങള് സ്ഥാനം പിടിച്ചു
അവ ഉറക്കെ ഉറക്കെ ശബ്ദകോലാഹലങ്ങള് ഉണ്ടാക്കികൊണ്ട്
മഴയെ മാനത് നിന്നും ഇറക്കി ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറക്കി വിട്ടു
അവള് കരഞ്ഞിരിക്കണം . . . അവള് കണ്ണീരോടെ ഇറങ്ങി വന്നു
മണ്ണിനോട് ചേര്ന്നിരുന്നു . . ചിലവര് മുത്തശി മാവിന്റെ കൊമ്പിലെ ഇലകളോട്
സ്വകാര്യം പറയാനെന്നവണ്ണം ഒളിച്ചിരുന്നു . .
എങ്കില് ചിലരോ . . ദ്രവിച്ചുതുടങ്ങിയ ഓലകള്കൊണ്ട് കെട്ടിയ മേല്കൂരയിലുടെ
അയാളുടെ മേല് പതിച്ചു . .
അയാള് ഓര്ത്തു . . എന്തിനാണ് അവള് വന്നു വിളിച്ചപ്പോള് പോവതിരുന്നത് ?
ആരെ കാത്തിട്ടാണ് ? . . .
എഴുതി മുഴുമിപ്പിക്കാത്ത ഈ കടലാസുകഷങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടിയോ ?
ഇല്ല അയാള്ക്ക് ഉത്തരമില്ല ....
വീണ്ടും അണഞ്ഞ വിളക്ക് അയാള് കൊളുത്തി വെച്ചു
അണയാന് വെമ്പുന്ന തന്റെ ജീവനെ താന് നിലനിര്ത്തും പോലെ
മുറിയിലെ പ്രകാശം വീണ്ടും വീണ്ടും തെളിഞ്ഞും മങ്ങിയും ഇരുന്നു
അയാളുടെ ഓര്മ്മകള് പോലെ . .
കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിലും , കൊഞ്ചലും , തന്റെ പ്രിയ പത്നിയുടെ ചന്ദനം മണക്കുന്ന മുടിയിഴകളും
ഇടയ്ക്കിടെ ഇവിടെ വീണ്ടും അലയടിക്കുന്നത് പോലെ . .
അയാള് തന്റെ വിളക്കും എടുത്തു മുറിയിലേക്ക് വെച്ചു വെച്ചു നടന്നു . .
കിടക്കയില് എലികള് സൃഷ്ടിച്ച മുറിവിന് മുകളില് താന് കയറ്റി വെച്ച തന്റെ
പെട്ടി തുറന്നു നോക്കി . .
മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങള് , മങ്ങിയ ഫോട്ടോകള്
തന്റെ ജീവിതത്തിലെ സമ്പാദ്യങ്ങള് . .
കൂട്ടിവെച്ചത് മക്കള് പങ്കിട്ട്എടുത്ത് യാത്രയായപ്പോള് ബാക്കിയായത് അച്ഛനും അമ്മയും
തന്റെ മരണത്തില് കൂടി അമ്മ അത് സാധിച്ചു കൊടുത്തു . .
അല്ലെങ്കിലും അമ്മമാര്ക്ക് മക്കളാണ് എന്നും മുഖ്യം ആരെക്കാളും മക്കളെ സ്നേഹിക്കാനും
അവര്ക്ക് വേണ്ടത് പറയാതെ തന്നെ
സാധിച്ചു കൊടുക്കാനും അവര്ക്ക് കഴിഞ്ഞു , അവളും അത് തന്നെ ചെയ്തു
പക്ഷെ താന് മാത്രം അവര്ക്കൊരു ഭാരമായി . .
അല്ലെങ്കിലും ഭാര്യ മരിച്ചാല് പിന്നെ ഏതൊരു മനുഷ്യനും
ആര്ക്കും ശല്യം തന്നെ . . അവര് ഉള്ളപ്പോള് അയാളുടെ കാര്യങ്ങള് എല്ലാം തന്നെ നോക്കാന്
ആളുണ്ടായിരുന്നു . .
ഇന്ന് . .
ഈ ദ്രവിച്ചു തുടങ്ങിയ വീട്ടില് തനിച്ചായി . .
ഓര്മ്മകള് കൂട്ടിനെതി . . .
അവസാനം മക്കളുടെ ആവലാതി അയാളെ നാളെ ഒരു വൃദ്ധസദനത്തില് എത്തിക്കും
ആവലാതി അല്ല , മക്കള് നോക്കുന്നില്ല എന്ന് നാട്ടുകാര് പറഞ്ഞാല് അവര്ക്കത് ഒരു കുറവാണത്രേ
പക്ഷെ
എങ്ങനെഇവിടം ഉപേക്ഷിച്ചു അയാള് പടിയിറങ്ങും ?
അവള് ഉറങ്ങുന്ന ഈ മണ്ണില് നിന്നും . . .
ഓര്മകളുടെപുഴയില് നിന്നും അയാള് നീന്തി കയറവെ
അയാള് അവശനായിരുന്നു . . .
ക്ഷീണിച്ച ആ ശരീരത്തെ വിശ്രമിക്കാന് അനുവദിച്ച്
അയാള് എങ്ങോട്ടോ നടന്നകന്നു . .
മുത്തശി മാവിലെ മഴതുള്ളിപോല്
